प्रिय अंतर्मना,
सप्रेम नमस्कार...
दारापुढे रांगोळीचे रंग सांडलेत, आकाशात कंदील झुलू लागलाय आणि हवेत एक ओळखीचा, मंद गारवा मिसळला आहे... दिवाळी आली आहे. पण बाहेर रोषणाईचा इतका
लखलखाट असूनही, आत कुठेतरी एक अनामिक शांतता दाटून
येते, नाही का?
दिवाळीच्या या तिन्हीसांजेला अचानक वाटलं, तुला चार ओळी लिहाव्यात. शुभेच्छांचे तयार संदेश तर आभाळभर फिरत
असतात; पण ज्याला मनातलं म्हणता येईल, असं काहीतरी मातीसारखं अस्सल, थेट काळजातून कागदावर उतरवावं.
कधी कधी वाटतं, सण वर्षातून एकदा येतात, पण माणूस वर्षभर सणासारखा जगायला मात्र विसरून जातो. आपण सगळेच
धावतो आहोत—कशाच्या तरी मागे, कुणातरी पुढे जाण्यासाठी. या धावपळीत शरीराचा थकवा रात्री झोपताना
जाणवतो, पण मनाचा थकवा मात्र एखाद्या कोपऱ्यात
तसाच साचून राहतो. मग अशा वेळी दिवाळी येते आणि अलगद डोक्यावर हात ठेवून विचारते, "कसा आहेस तू आतून?"
माझ्यासाठी दिवाळी म्हणजे केवळ फटाक्यांचा कानठळ्या बसवणारा आवाज
किंवा लखलखणारे विजेचे दिवे नाहीत. दिवाळी म्हणजे आपल्याच ओंजळीतल्या अंधाराला
दिलेली प्रकाशाची एक शांत हमी. ती मातीची चिमुकली पणती पाहिलीस? वाऱ्याची झुळूक आली की तिची ज्योत क्षणभर थरथरते, कावरीबावरी होते; पण विझत नाही. ती पुन्हा ताठ मानेनं
उभी राहते आणि भोवतालचा अंधार आपल्या क्षमतेनुसार कापत राहते. आपलं आयुष्यही असंच
काहीसं असतं, नाही? संकटांचे, अपयशांचे, एकाकीपणाचे कितीतरी झोत अंगावर येतात, पण तरीही आपल्या आतली एक बारीकशी आशा तेवत राहते. ती तेवत ठेवणं
म्हणजेच खरी दिवाळी.
लहानपणीची दिवाळी आठवते? आईच्या पदराला येणारा तो फराळाचा, तुपाचा आणि उटण्याचा सुगंध... पहाटेच्या गारठ्यात तिने डोक्यावर
ओतलेलं कोमट पाणी आणि पाठीवरून फिरवलेला मायेचा हात. वडिलांनी अगदी जपून, कौतुकाने दारात अडकवलेला तो कागदी कंदील. त्यात आजच्यासारखा भपका
नव्हता, पण आज नसलेली अथांग तृप्ती होती. आज
आपल्याकडे सगळं काही विकत घेण्याची ताकद आहे, पण त्या लहानशा गोष्टींमधला ‘आनंद’ विकत घेता येत नाही. वस्तू वाढल्या, पण माणसांचा विसावा हरवला.
म्हणूनच या दिवाळीत मला तुला काही भव्यदिव्य मागायचं नाहीये. मला
फक्त इतकंच वाटतंय की, या प्रकाशाच्या सणात तू स्वतःला थोडा
वेळ द्यावास. वर्षांनुवर्षे मनावर साचलेली अढी, स्वतःबद्दलच्या तक्रारी आणि काळजातले सल या पणतीच्या प्रकाशात
जाळून टाकावेत. जे सुटलं, ते जाऊ द्यावं; जे उरलंय, त्याला दोन्ही हातांनी घट्ट कवटाळावं.
नात्यांनाही एक दिवा लागतो रे... संवादाचा, क्षमेचा आणि समजून घेण्याचा. दारावर जशी पणती ठेवतो, तसाच एखादा आशेचा दिवा आपण दुरावलेल्या माणसांच्या मनातही ठेवू
शकलो, तर खरी रोषणाई होईल.
तुझ्या आयुष्यातल्या अंधाराची भीती वाटू देऊ नकोस. कारण अंधार आहे
म्हणूनच दिव्याचं अस्तित्व सुंदर भासतं. फक्त एक काळजी घे, वादळं कितीही मोठी आली, तरी तुझ्या आतल्या साधेपणाची, संवेदनशीलतेची आणि माणुसकीची ज्योत विझू देऊ नकोस.
या दिवाळीत तुझ्या घराबरोबरच तुझं मनही लखलखून निघो. डोळ्यांतल्या अश्रूंची जागा शांत, तृप्त हास्याने घ्यावी आणि तुझ्या अस्तित्वाचा सुगंध आसपासच्या प्रत्येकाला सुखावून जावा, हीच त्या जगन्नियंत्याकडे प्रार्थना.
तुझाच,
प्रसाद वैद्य
No comments:
Post a Comment